Po deszczowej sobocie słońce pięknie zaświeciło nad Kraśnikiem w niedzielny poranek 17 maja. Wierni wypełnili po brzegi Kościół Rektoralny pw. Świętego Ducha. O godz. 11.30 ksiądz biskup Stanisław Stefanek oraz ks. rektor Adam Bab w uroczystej asyście liturgicznej weszli do Świątyni, w której rozległy się piękne dźwięki skrzypiec. Chór Kameralny Canticum Canticorum śpiewem Psalmu 23 "Pan jest moim Pasterzem" do muzyki Z. Małkowicza zainaugurował uroczystą Mszę Świętą i rozpoczął się III Festiwal Dziedzictwa Jana Pawła II A.D. 2009.

Uroczystość tę uświetniła wizyta księdza biskupa Stanisława Stefanka, który jako ordynariusz łomżyński pełni także rolę dyrektora Instytutu Studiów nad Rodziną Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego. Ksiądz biskup był wieloletnim przewodniczącym, a obecnie jest wiceprzewodniczącym Rady ds. Rodziny Konferencji Episkopatu Polski i członkiem Papieskiej Rady do spraw Rodziny.

Homilia nawiązywała do autentycznej, bezwarunkowej miłości małżeńskiej i nierozerwalności rodziny jako fundamentu współczesnego świata. Ksiądz biskup przywołał także Panią Dr Wandę Połtawską, która była bliską przyjaciółką Jana Pawła II i która jest wzorem wiernej żony oraz kochającej matki czworga dzieci. Po Mszy Św. była możliwość zaopatrzenia się we wszystkie pozycje książkowe Pani W. Połtawskiej.


Podczas specjalnej audiencji u Jana Pawła II dla członków Papieskiej Rady do spraw Rodziny, obecny na sesji i audiencji ksiądz biskup Stanisław Stefanek podziękował Ojcu Świętemu za „List do Rodzin”, a Ojciec Święty na to: „Nie dziękujcie, tylko czytajcie”. W „Liście do Rodzin” Jana Pawła II (WAM, Wrocław, 1994) czytamy więc m.in.:

Mężczyzna opuszcza ojca i matkę, aby złączyć się ze swą żoną (por. Rdz 2, 24) – słowa powyższe wyrażają świadomy, wolny wybór, który daje początek przymierzu małżeńskiemu, czyniąc syna rodziny małżonkiem, a córkę żoną. Rodzina bierze początek w miłości, jaką Stwórca ogarnia stworzony świat. Małżeństwo, sakramentalne małżeństwo, jest przymierzem osób w miłości. A miłość może być ugruntowana i chroniona tylko przez Miłość, tę Miłość, jak „rozlana jest w sercach naszych przez Ducha Świętego, który został nam dany” (Rz5,5) Dobrem wspólnym małżonków jest miłość, wierność i uczciwość małżeńska oraz trwałość ich związku „aż do śmierci”. Również i małżonkowie tylko miłując „do końca” mogą być uczestnikami tej miłości, tej „wielkiej tajemnicy”. Albo stają się jej uczestnikami albo też w ogóle nie wiedzą co to znaczy miłość. Nie wiedzą co sobie wzajemnie ślubowali, do czego się wzajemnie zobowiązali, nie wiedzą, za co są wspólnie odpowiedzialni. A to zawsze jest dla nich wielkim zagrożeniem.