Józef Broda.

To genialny multiinstrumentalista, budowniczy instrumentów ludowych, charyzmatyczny pedagog. Urodził się w 1941 w Ustroniu-Lipowcu. Jego rodzina mieszka w Beskidzie Śląskim od XII-XIII w. Studiował w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku oraz innych ośrodkach akademickich (w Warszawie, Krakowie, Toruniu i Lublinie). Muzyki uczył się od największych mistrzów swojego regionu, m.in. od Jana Kawuloka. Józef Broda gra przede wszystkim na instrumentach dętych - trombicie, gajdach, okarynie, piszczałkach, fujarze sałaskiej, a także skrzypcach; podziw wzbudza grą na liściu. Znakomicie śpiewa, m.in. "białym głosem". Sporo jego nagrań znajduje się w taśmotekach folkloru w Warszawie, Katowicach, Krakowie, Wrocławiu, Budapeszcie, Kolonii. Zainteresowaniami wykracza daleko poza muzykę ludową. Często bierze udział w przeróżnych projektach muzycznych jako solista czy muzyk sesyjny. Są to zawsze działania artystycznie przemyślane. W latach 70. wraz z Ryszardem Gabrysiem skomponował cykl miniatur muzycznych. Z Teatrem "Stu" z Krakowa brał udział w Światowym Festiwalu Teatrów Obrzędowych w Nancy (1979). W 1985 wraz z przygotowanym przez dzieci i młodzież spektaklem "Wokół wigilijnego stołu" odbył tournée po Burgundii. W drugiej połowie lat 90. grał z Warszawskim Kwartetem Saksofonowym wykonującym muzykę od Bacha po Kilara, co w połączeniu z instrumentami ludowymi dawało jej nowy wymiar. Inne przedsięwzięcia: wykonywanie oratoriów skomponowanych przez Janusza Kohuta "Droga nadziei" i "Gość oczekiwany"; udział w tworzeniu muzyki do dramatu J. Słowackiego "Anhelli" w reżyserii Grzegorza Królikiewicza; udział (z Bogdanem Słupczyńskim) w spektaklu "Historia konia", w którym pełnił nie tylko rolę muzyka, ale i aktora.
Jest niezrównanym twórcą i animatorem kultury. Prowadzi warsztaty muzyczne i obrzędowe na pograniczu teatru dla dzieci oraz zajęcia ze studentami i nauczycielami, gdzie uczy wsłuchiwania się w naturę. Obejmują one również naukę tworzenia instrumentów z dostępnych w przyrodzie materiałów - gliny, słomy, bzu czarnego, trzcin (w oparciu o te warsztaty powstało ponad 20 filmów dokumentalnych). W latach 70. na Uniwersytecie Śląskim w Cieszynie prowadził warsztaty i wykłady monograficzne. W latach 2000-2004 na antenie I programu Polskiego Radia współtworzył "Źródełko" - audycję dla dzieci poświęconą folklorowi. Od 2004 w piśmie "Panorama Śląska" ukazały się jego felietony pt. "Rozmowy z Brodą". Prowadzi wiele festiwali, m.in. Festiwal Kapel i Śpiewaków Ludowych w Kazimierzu, Tydzień Kultury Beskidzkiej w Żywcu, Międzynarodowy Festiwal Folkloru w Zielonej Górze, "Święto Dzieci Gór" w Nowym Sączu (tego ostatniego jest kierownikiem artystycznym i reżyserem koncertów). Był (obok Wojciecha Majewskiego i Sławomira Rogowskiego) współpomysłodawcą koncertu "Tam, gdzie biją źródła" w Ustroniu, gdzie pełnił również rolę prowadzącego. Z uczestnikami festiwali, bez względu na różnice kulturowe, językowe i światopoglądowe, nawiązuje błyskawiczny kontakt. W 1997 nagrał płytę "Symfonia o przemijaniu, życiu, śmierci...". Materiał dźwiękowy znajdujący się na niej stanowi podsumowanie dotychczasowego dorobku artystycznego. Został zarejestrowany w naturalnych warunkach, bez użycia procesorów efektów, w przeważającej większości w domu Brody na Wyrszczku w Koniakowie i w plenerze. Józef Broda jest laureatem pierwszych nagród na festiwalach krajowych i zagranicznych, m.in. w Bukowinie Tatrzańskiej (1971), w Kazimierzu nad Wisłą (1973), Festiwalu Telewizji "Arany Pawa" w Budapeszcie (1974; I Nagroda Narodowa); otrzymał także nagrodę "Czerwonej Róży" (1979), nagrodę im. Kolberga (1995) i im. Chałasińskiego (1984) za upowszechnianie kultury. Józef Broda uważa, że muzyka jest tylko środkiem, którym posługuje się w pracy społecznej i pedagogicznej. Jest nie tylko muzykiem, ale społecznikiem szczególnie wrażliwym na ludzkie nieszczęście. W latach 90. kilkakrotnie - we współpracy z Filharmonią Rzeszowską - organizował warsztaty zakończone podsumowującym koncertem dla niepełnosprawnych dzieci z Europy Środkowej.